MEE-Blog: Mag ik je een knuffel geven?

Daar stond ik dan, middenin de Action en ik kreeg de vraag ‘mag ik je een knuffel geven?’

Ze was vertrokken van haar eigen huis op haar brede fiets (twee wielen achter, één voor) met haar mobieltje, net als iedereen. Een grote opbergbak had ze nodig, sloffen en ze kreeg als toegift een grote zak pepernoten. En dat voor maar een paar euro – lang leve de Action. Blij fietste ze weer naar huis.

Ik was vertrokken van huis, met mobiel, op weg naar de Praxis (één of andere inbussleutel terugbrengen die niet deed wat hij moest doen). Ik kwam haar tegen en ik werd aangesproken. ‘Mevrouw, mag ik u wat vragen?’ Mobiel verloren, alle tassen en zakken doorzocht, omgekeerd en maar dezelfde route in de winkel nemen. Ze had haar strategie al bepaald en vroeg of ik samen met haar wilde zoeken. De blijheid op de fiets veranderde vrij snel in bezorgdheid. Haar vader had de mobiel betaald en stel nou dat ze hem niet terugvond. Ik probeerde haar op te beuren, maar kon me haar bezorgdheid goed voorstellen. Ze sprak winkelpersoneel aan en omschreef wat ze was verloren. Ondertussen hadden we een gesprek en vertelde ze waar ze woonde. Niet bij haar ouders, maar op haarzelf. Ze vroeg naar mij en vond het toch wel heel fijn dat ik even meezocht.

Daar kwam hij, de engel van de Action. Met mobiel. Wat was ze blij. Er bestaan ook nog vriendelijke mensen, zei ze. Inderdaad, iemand had de mobiel gevonden bij één van de schappen en zoals het hoort ingeleverd bij iemand van het personeel. Zo, ze kon weer blij naar huis.
Jouw dag is weer helemaal goed, zei ik tegen haar en wilde weggaan. Ze straalde, keek mij aan en vroeg ‘mag ik je een knuffel geven’? Voor haar was ik de engel. Dat ik wilde helpen met zoeken. Dat ik de tijd nam. Dat ik het haar zelf liet doen, maar er toch was.

Ja hoor, kom maar op met die knuffel. En daar stonden we dan.

 

'Mag ik je een knuffel geven?'

Wilt u direct weten wat het aanbod in uw gemeente is?